Francesca Schepers

33 jaar, vrouw met ASS

Blog geplaatst op: 9-11-2019

 

 

Makkelijk is Moeilijk, Moeilijk is Makkelijk

 

Een groot struikelblok voor veel vrouwen met autisme, waaronder mezelf: “Makkelijk is Moeilijk, Moeilijk is Makkelijk”. Een pijnlijk probleem dat een groot impact heeft op het dagelijks functioneren.

 

Boodschappen doen, iets zo blijkbaar simpels. Met een lijstje lukt het me om deze taak met moeite te voltooien. Er is dan iets om je focus op te leggen. Dit beperkt de omgevingsprikkels maar zorgt ervoor dat je met een tunnelvisie loopt, waardoor ik gemakkelijk tegen mensen aanloop.  Zonder lijstje slaat de winkel direct op mijn sensorische sensors. Meteen raak ik verblind door het felle licht, kleuren, geuren, producten, mensen en geluiden. Alles wordt in één keer ongehinderd waargenomen. Het zorgt voor verwarring, mijn adem stokt, verdwaasd en verward probeer ik me krampachtig de reclame en wat ik nodig heb te herinneren, de besluitloosheid en twijfels te verdringen. 

Als het dan gelukt is de gekozen boodschappen af te rekenen en de winkel te verlaten, stopt dit gevoel niet. Gedesoriënteerd en uitgeput met een bonkend hoofd begint de weg naar huis. Eenmaal thuis aangekomen begint langzaam het verwerken van de opgedane prikkels, de hersteltijd en de irritatie. 

Waarom moet zoiets simpels altijd zo moeilijk zijn?

 

Administratie, iets zo blijkbaar simpels. De maandelijks terugkerende lasten en administratieve taken afhandelen. Iets ogenschijnlijk simpels, maar wat voor heel veel irritatie en woede zorgt. Meteen zet hoofdpijn op zodra ik achter de computer plaatsneem om mijn mail te openen. Voor me een stapel papieren welke ook nog afgehandeld moeten worden. Langzaam handel ik de rekeningen af. Een nieuwe brief dwingt me nu om een gedeelte van de stapel af te handelen.

Zelf ben ik een kei in zakelijke brieven opstellen en heb ik heel veel kennis van procedures en opeenvolgende stappen. Je zou dus denken dat een brief afhandelen me gemakkelijk af zou moeten gaan. Echter, het wekt alleen maar irritatie en agressie op, waardoor ik na vijf minuten innerlijk al compleet aan het doordraaien ben. Ik begin te vloeken tegen de computer en snauw iedereen die me stoort af. In de tussentijd typ ik wel netjes verder, verstuur de mail en ben ik helemaal uitgeput van iets zo ogenschijnlijk simpels.

 

Een kortere weg nemen, iets zo blijkbaar simpels. Overal waar ik naartoe ga neem ik dezelfde weg en eenmaal geleerd, kan ik hiervan niet afwijken. Zelf doe ik alles te voet en op de fiets. Als ik vanuit een andere richting kom en mijn bestemming sneller te bereiken zou zijn door een andere afslag te nemen, 

is dit onzichtbaar voor mij. In de ogen van anderen zou ik nu een omweg nemen, omdat ik eerst naar mijn gebruikelijke route fiets om vanaf daar mijn bestemming te bereiken. In mijn ogen is de geleerde weg de enige weg. De moeilijke weg.

 

Schoonmaken, iets ogenschijnlijk simpels, een dagelijkse bezigheid welke veel mensen zonder te veel moeite voltooien. Zodra ik aan een ruimte begin kan ik niet alleen poetsen wat met het blote oog te zien valt. Elk hoekje moet van boven tot beneden gepoetst worden, alles moet opgetild en geïnspecteerd worden.

Dit zorgt voor grootschalige uitputting omdat er heel lang over één taak gedaan wordt en maakt het beginnen moeilijk. In plaats van één ding, zie ik namelijk alles en alles moet uitvoerig gedaan worden.

Makkelijk is moeilijk.

 

Schakelen, iets zo blijkbaar simpels, is helaas ook moeilijk voor veel autisten waaronder mezelf. 

Zodra ik met iets bezig ga, gaat mijn complete aandacht hiernaartoe. Maar zodra de bezigheid abrupt onderbroken wordt en een wisseling van taken nodig is, kan het met een computer vergeleken worden die compleet vastloopt en eerst helemaal opnieuw moet worden opgestart. De tijd die daarvoor nodig is valt 

niet te calculeren, die is namelijk voor iedereen anders. 

Makkelijk is moeilijk.

 

Ik ben analytisch, goed in complexe ideeën en theorieën inprenten, bedenken en uiten op papier. De kennis van wat er verkeerd gaat is heel bewust aanwezig, zelfs op het moment dat het gebeurt.

Alsnog blijft makkelijk moeilijk en moeilijk makkelijk.

 

 

Francesca

 

 

#autismebijvrouwen

 



Commentaren: 4
  • #4

    Mai-Evila (donderdag, 14 november 2019 13:31)

    Oooooh, hoe herkenbaar, vooral het boodschappen doen en het schoonmaken! Dat doet mijn man dus, want voor mij is het te uitputtend en ik raak er compleet in verstrikt. Maar dat wordt inderdaad vaak niet begrepen, want ik ben wel bovengemiddeld intelligent, en ik ben in staat om dingen die voor anderen heel moeilijk en ingewikkeld zijn enorm te versimpelen, dus hoe kan het zijn dat ik zulke 'simpele' dingen als boodschappen doen en schoonmaken dan zo ontzettend moeilijk vind??
    Mijn leven lang ontmoet ik al onbegrip in dit opzicht. Tijdens een van mijn burnouts vertelde de keuringsarts me fijntjes dat ik geen burnout kon hebben omdat ik in staat was alles zo enorm goed onder woorden te brengen. Hij vond dat iemand die zó intelligent is onmogelijk een burnout kan hebben. Punt. *Zucht*......

  • #3

    Joyce (zaterdag, 09 november 2019 19:36)

    Heel herkenbaar.

  • #2

    Christien (zaterdag, 09 november 2019 18:57)

    Precies zo! Buiten dat het lastig is, is het voor mensen om me heen ook moeilijk te geloven. Hoe kan ik zo slim zijn op sommige gebieden en zo onhandig op andere? Soms heb ik nog steeds moeite om het zelf te geloven. Maar het is echt zo!

  • #1

    Cleo (zaterdag, 09 november 2019 17:58)

    Bedankt voor het schrijven van dit zó herkenbare stuk....
    Vaak probeer ik mensen uit te leggen hoe het voor me werkt: hoe de analytische managementtaken een piece of cake voor me zijn, maar boodschappen een uitputtende dagtaak ...
    Fijn om te weten dat er meer vrouwen zijn die het doormaken.
    Het verdriet om de diagnose komt op zulke momenten naar boven, samen met de frustratie en het gevoel van falen.